HomeInformationMarketplaceEventsResultsIcelandics PlazaIceBlogIceClubRegisterNederlands 

de eerste keer.....
Gepubliceerd op ma 04-06-07 23:13 door ANNE S en is 10915 maal gelezen

Nou, van het begin af dan maar...:-)

Ik had al jaren eerder gelezen over IJslanders, en het leken me leuke ponnies. Wist ik veel, ik had er nooit 1 gezien.

Toen haalde ik m'n diploma, 15 jaar oud, en kreeg een cameraatje van mijn ouders. Ik was veel te vinden op manege Spaarnwoude, want daar had ik m'n wekelijkse manegeles, reed ik paarden voor anderen en hielp ik wel met het pony4span waarmee Ton Monhemius toen 2 jaar ned. kamp. werd.

In dat bewuste weekend had ik mijn camera mee. Ik hielp de pony's optuigen en inspannen, en daarna ging ik naar de achterste wei, want daar was een spektakel! Kleine ruige ponnietjes die loeisnel over een grasbaan scheurden met springschoenen om en geen hindernis te zien! Jullie begrijpen, de meeste fotoos werden daar gemaakt, ik heb geloof ik maar 2 fotoos van het pony4span. Wat was dit gaaf! Die paardjes waren eindeloos! Ik liet me door enthousiaste mensen (volwassenen!) uitleggen wat alles was, qua gangen. En dat er geen dressuurproefjes werden gereden.

Er stond ook een paardje te koop. (Was me ook uitgelegd... PAARDEN zijn het!) Een isabel, met zo'n raar ribbeltjeszadel. Oooh wat wou ik graag zo'n paardje. Toch heb ik het nooit gevraagd aan mijn ouders. Een gewone pony vonden ze al te duur, laat staan dit soort.:-(

Jaren later nam ik de fotoos eens mee naar een lesdag met Els v/d/ Tas in Baarn. Op enkele van de fotoos bleek zij met Muskur te staan, wat een toeval.

Ook andere wedstrijden (EK?) heb ik gezien in het recreatiegebied Spaarnwoude. Maar da's weer een nieuw verhaal.

Vanaf dit moment heb ik altijd IJslanders in m'n achterhoofd gehad. Altijd gedroomd dat ik er ooit zoéén zou willen hebben. Besmet, met hét virus, zullen we maar zeggen. Al sluimerde het jaren voor het echt uitbrak....

Nou, waar en wanneer zijn jullie besmet geraakt?

Anne S

Annesblog
Plezier mét en rond de IJslander - door Anne van Staaveren.

Archief:
Afgelopen week:
Afgelopen maand:
Afgelopen jaar:
Oudere artikelen:
Reacties.. 
di 05-06-07 10:05 
by ERIC_PRAST
 Als één van de organisatoren van de toenmalige ijslanderwedstrijden bij Ton, doet het mij buitengewoon veel deugd dat die er aan hebben bijgedragen om tenminste 1 "grote-paarden-mens" met het IJslandervirus te hebben besmet.
di 05-06-07 11:39 
by IVAN (ivanlinsen AT hotmail PUNT com)
 Begin jaren 70 reed ik op "gewone paarden" bij een manege. Mijn hele wereld bestond zo'n beetje uit paarden en alles daarom heen. En er werd natuurlijk veel gezeurd, ook door mijn zus, om een pony.
In die tijd ging mijn vader regelmatig naar IJsland. Op een gegeven moment zei hij: "als ik ooit een paard of pony koop dan is het een IJslander, want die heb ik in IJsland gezien en ze zijn heel leuk".
Hij vertelde erover en liet foto's zien; ik vond er aanvankelijk helemaal niets aan; veel te klein en ruig. Totdat wij in 1973 naar een IJslands Ponycentrum (ik geloof op de Veluwe) gingen. Daar mochten mijn zus en ik een buitenrit maken en ik was meteen verkocht. In tegenstelling tot de manegepaarden, die er in de bak regelmatig vandoor gingen en bokten, waren dit brave dieren......
Er volgden enige ponykampen bij Faber in Epe en daar kocht mijn vader eind 1975 de merrie Freija fra Hemla. Deze merrie is volgens mij de laagst gekeurde merrie ooit, eigenlijk was ze (vooral in wintervacht) ook oerlelijk, maar wij zagen dat niet en waren dol op haar. In 1977 heeft ze een hengstveulen gehad, die nog steeds leeft.
Na vele jaren "uit de IJslanders" te zijn geweest, heb ik een paar jaar geleden de draad weer opgepakt en heb ik weer een merrie. En.... ik heb mijn vriend besmet met het IJslandervirus.
Damiët Philippona
di 05-06-07 12:06 
by MERWEDEDIJK
 Vanaf mijn 11de rijd ik op pony’s en vanaf mij 16de werden dat paarden omdat ik te groot werd voor de pony’s (moet je ons nu zien op de IJslanders!). Diverse wedstrijden op maneges en later zelfs met een bloedkikkertje van iemand anders bij de Vrije Tijd Ruiters gereden. Wat een stress elk weekend van zo’n wedstrijd. In 1993 ben ik verhuisd naar Sleeuwijk en zelfs toen ben ik nog een aantal jaren 5x per week heen en weer gereden naar Breda om te lessen (nog steeds op dat bloedkikkertje, schat van een beest maar er moest niets onverwacht gebeuren want dan was ze weg).
Op een zaterdagmiddag, er gebeurde weer wat onverwacht, heb ik de knoop doorgehakt en Breda gedag gezwaaid.
Na een operatie aan mijn knie begon na een jaar het paardenbloed weer te kriebelen. In de omgeving van Sleeuwijk ben ik gaan zoeken naar een manege. Die was snel gevonden, de manege zelf was niet veel bijzonders maar de groep mensen waar ik les mee had en de instructrice waren bere gezellig. De juf organiseerde ook wel eens een uitstapje, één daarvan van een instructieles en buitenrit om IJslanders bij de Breidablik. Je raad het natuurlijk al, ik was verkocht…

Tijdens een wedstrijd in Oirschot zijn wij (een lesgenoot en ik) in contact gekomen met Petra van der Linden. Wanneer we met 3 zouden zijn zouden we wel bij haar kunnen komen lessen. De echtgenote van mijn lesgenoot vond de IJslander ook wel leuk dus de eerste afspraak was zo gemaakt. Jaren hebben wij gelest bij Petra door de week of op zaterdag en op zondagochtend reden we mee met de OLC (de meeste van jullie zullen de afkorting wel kennen) in Oirschot.

In 2000 ben ik verhuisd naar Woudrichem, naar een huis met een stukje grond. De vorige eigenaresse van ons huis was benaderd door Brabantsland schap of zij toezicht wilde houden op een kudde jonge paarden die in de uiterwaarden tussen Sleeuwijk en Woudrichem in het voorjaar zouden worden ingeschaard. Nadat wij het huis hadden gekocht werd ik benaderd door BBS. Toen bleek dat het om een kudde IJslanders ging, hoefde ik natuurlijk helemaal niet meer na te denken. Het gebied werd in gebruik genomen door de Werkgroep Begrazingen van het NSIJP. Vanaf april 2000 ben ik de beheerder van het merriebegrazingsgebied De Groesplaat. Zie voor meer info ook het stukje “even voorstellen” in de IJsBlog op de Groesplaat.
Ondertussen ben ik natuurlijk zelf ook gaan zoeken naar een IJslander want een lege wei kan natuurlijk niet. Ik heb er uiteindelijk 2 gevonden in Helvoirt bij Geert Sterken. Een wat oudere merrie (Mána van ’t Puurveen) en haar toen 5 jarige dochter Ösk frá Skeifa. Mána heb ik de eerste tijd het meeste gereden, maar later heb ik toch de meeste aandacht aan Ösk geschonken. Inmiddels heeft Mána nog een zoon gekregen (in 2003) en daarna met pensioen gegaan.

Ik rijd met Ösk recreatief, na de VTR hoeven de wedstrijden voor mij niet meer. Wel volgen we af en toe een cursus als het niet te ver weg is.
Jacqueline van Groningen, het zoveelste grote paarden mens wat besmet is met het IJslandervirus!
di 05-06-07 16:45 
by MARJA (gydjulind AT planet PUNT nl)
 Ik weet niet precies wanneer ik IJslanders leuk begon te vinden en hoe of waar ik er voor 't eerst over gehoord of gelezen heb, maar ik had al jong visioenen van mezelf, rijdend op een IJslander door het bos. Op dat moment had ik van tölt trouwens nog nooit gehoord, maar ik vond die IJslanders gewoon erg aantrekkeljk. Thuis reed ik (vanaf mijn 12e of zo) 'gewoon' op de manege op 'gewone' paarden en pony's.
In ieder geval ging ik in 1975 naar het ponykamp op Edda Huzid in Voorthuizen (zie de foto in mijn IJsclub) en dat was geweldig! Jaren later las ik mijn dagboek van toen nog eens terug; daarin stond dat Hvika heel raar draafde en dat ik op haar niet kon lichtrijden. Tja, wat zou dát nou geweest zijn ... Mijn eerste töltervaring, zonder dat ik het wist!
Vele IJslanderloze jaren volgden, tot ik in 1989 een weekje op vakantie was bij Zonnetij in Dwingeloo. Mijn vriendin en ik reden daar de hele week op twee Fjorden. Toevallig was daar ook Lo Rosendaal op vakantie, mét haar IJslandermerrie Brana. Tja, en toen barstte 'het virus' in alle hevigheid los. Ik heb op Brana gereden en Lo de hele week de oren van de kop gevraagd over de aanschaf en het onderhoud van een eigen IJslander.
Om een lang verhaal kort te maken: in mei 1990 werd ik eigenaar van mijn eerste IJslander Gydja! En hoewel ik haar enkele jaren later weer verkocht (inmiddels is ze trouwens overleden), breidde het virus zich alleen maar uit. Inmiddels zijn kort geleden Gydja's achter-kleinzoon Rúbín, achter-achter-kleindochter Saela en achter-kleinzoon Safír bij ons geboren en hebben we nu in totaal 12 IJslanders.
Ook zijn we in 1998 naar een boerderij in Limburg verhuisd, want zoals iedereen weet bepalen die IJslanders op een gegeven moment gewoon je hele leven! Erg hč .....

Groeten, Marja

P.S.: ik zet dit hele verhaal bij mijn IJsclub neer, kan iedereen ook daar lezen 'hoe het ooit begon'...
di 05-06-07 17:42 
by WIEL (lcavandewiel AT live PUNT nl)
 Een aantal jaren geleden verhuisde ik voor de zoveelste keer in korte tijd. Naar Deventer, dit keer. En met de intentie in Deventer toch wat langer te blijven.
Dus... actief een leven opbouwen en met die gedachte ging in internet op, keek bij de paardenrubriek en vond aldaar een advertentie van een vrouw uit Apeldoorn die hulp zocht om te groomen op menwedstrijden die ze reed met haar IJslander.

Ik kwam uit de grote-paardenwereld en ik had werkelijk geen flauw idee wat voor 'soort' IJslanders wel niet waren. De foto die ze had bijgevoegd (ijslanders in ruige wintervacht) deden me wel een beetje griezelen... wat een joekels...

Maar goed, Apeldoorn - Deventer is niet zo ver en al gauw ging ik kijken, een keertje mee op wedstrijd, töltte ik een rondje op Glod, en ging eens mee op een buitenritje.

Toen was ik verkocht: heb de grote-paarden-wereld vaarwel gezegd, ben wat dichter in de buurt gaan zoeken naar IJslanders en zie hier wat er van terecht is gekomen . Al snel had ik mijn eigen merrie waar na twee jaar haar halfbroertje is bijgekomen. En ik denk... ik weet het niet zeker, maar ik denk... dat het hier niet bij blijft!
wo 06-06-07 16:51 
by ANNE S
 @Eric, ja, het heeft even geduurd, maar doorgebroken is het, die besmetting...
@Wiel, was, dat bij Heleen? Kan niet anders, met kleine brave Glodje!
Anne
wo 06-06-07 20:18 
by WIEL (lcavandewiel AT live PUNT nl)
 Jazeker, bij Heleen. Ik ben haar nog steeds eeuwig dankbaar
do 07-06-07 08:38 
by JARI (jariman AT zonnet PUNT nl)
 Is dat heel toevallig Heleen Deodatus?
Groet Marian
do 07-06-07 11:22 
by WILLEMIEN
 Ik weet het moment nog heel precies. Een schoolvriendin (we waren denk ik 17) van mij had IJslanders. Ze stonden in Bovenkerk, achter een bedrijf met kassen. Ik ging een keer mee en we liepen tussen die kassen door naar achter, over een stoeptegelpaadje. Opeens waren we bij een hekje en op dat smalle pad werd ik als door een bliksemstraal getroffen. Het was Gola, de vos, die als een dikbehaarde beer ons tegemoet kwam. Ik was verkocht...
En dan te weten dat ik helemaal niets met paarden had. Ik kom uit een milieu waar dat totaal niet voorkwam.. paarden.
De ouders van die vriendin gingen toen Hestar beheren, in het Amsterdamse Bos, en daar ben ik voor het eerst ook óp een IJslander terecht gekomen. Het liefst reed ik daar Stjarna en wat heb ik gehuild toen het bedrijf werd opgeheven en alle paarden naar de Veluwe werden verhuisd. Daar heb ik ze in Wiesel nog wel eens opgezocht (zie de foto's op mijn IJsclub-pagina).
Ook reed ik wel bij Faber in Epe. Daar maakte ik dagtochten en beleefde ik mijn eerste ongeluk met een IJslander.
Pas vijf jaar geleden heb ik mijn eerste eigen IJslander gekocht, Hvatur Vaena van de Vosse, twee jaar later gevolgd door Lukka Dimma van de Vosse. Het voelde als thuiskomen...

Willemien
vr 08-06-07 06:48 
by ANNE S
 Wat een leuke verhalen allemaal!
@Marian, Heleen Hage woonde in Apeldoorn. Nu woont ze in Heerde en heeft ze een paar shetten, een tinker en een paar IJslanders....
Anne
vr 08-06-07 15:12 
by VOSS
 Ik weet het ook nog wel, een schoolvriendin van mij reed destijds bij Hestar in het Amsterdamse Bos. (midden 60 iger jaren) en tekende op school zulke "rare" paarden. Wij in discussie, want zo zat een paard toch niet in elkaar.......Ik ben eens mee gegaan en vond het maar rare beesten. (In vakanties reed ik op 'grote paarden').Toch overgehaald om een keertje mee te rijden en vond het eigenlijk best leuk. Zo is het begonnen. We kregen les van meneer van Welsen, die daar geloof ik ook woonde. Eerst door de week en later op Zondag, dat was een soort bevordering want dan mocht je met z'n tweeen het bos in en met zweep rijden. Die was door de week verboden, want je moest eerst zonder hulpmiddelen leren rijden. Als je dan op Svartur moest was je de klos, die deed dan niet veel. Pietje was ook een karakter, zijn naam was zo ingewikkeld dat hij Pietje genoemd werd. Hij was klein en kon geweldig hard rennen. Er lag een hele dikke (in mijn ogen) boomstam waar we wel n's over sprongen en bij Pietje moest je altijd je benen ver optrekken omdat je achter de boom bleef hangen. Daarna ook bij Edda-Huzid (tante Erna en tante Heidi) geweest. Dat waren mooie kampen. Van mijn 18e tot mijn 40e heb ik nauwelijks meer gereden en toen begon het weer te kriebelen, inmiddels woonden we in Limburg en ging ik met vrienden mee naar een gewone manege. Daar heb ik toen met een vriendin besloten dat het tijd werd om naar IJsland te gaan (De IJslanders hadden me toch niet losgelaten ) Ja en dan ben je verkocht! Ik ben nog wel een tijdje in die manege blijven rijden maar was in Buggenum Evelien Blok tegen gekomen die me wel les wou geven. Nu heb ik dan eindelijk mij eigen paard en zelfs mijn man is gaan rijden en heeft ook zijn eigen paard. Hij heeft het twee jaar geleden geleerd en rijdt helemaal gelukkig met zijn Blá door het veld. We zijn sinds kort ook voor de paarden verhuist en hebben ze nu aan huis staan. Een droom die waarheid werd! We zijn nu allebij 54, het was gewoon een kwestie van volhouen. Mijn paard heet trouwens ook Lukka.
Een lang verhaal dat wel.
Imke
vr 08-06-07 15:25 
by MARJA (gydjulind AT planet PUNT nl)
 En waar woon je nu na je verhuizing, Imke? Nog steeds in Limburg? Ik woon - ook met de paarden aan huis - in Maasbree, Noord/midden-Limburg.
(Sorry Anne, even OT .)

Groeten, Marja
vr 08-06-07 19:41 
by JARI (jariman AT zonnet PUNT nl)
 Bedankt voor je reactie Anne , het is niet de Heleen die ik bedoel, die kwam van Terschelling en is inmiddels overleden.
Groet Marian
za 09-06-07 18:13 
by WIEKKIE
 Ik rijd al vanaf mijn 6de (ze hebben me vast wel eerder op een paard gezet, maar vanaf mijn zesde ben ik begonnen met lessen). De eerste keer op een IJslander... de eerste keer was voor mij niet echt "doorslaggevend" maar geloof ook niet dat het een echte tölter was waar ik op reed destijds (zal ergens rond de 12 geweest zijn). Mijn klasgenootje, Monique Miedema (van Kjöllur) nam me mee naar haar manege "Gladur" om een buitenritje te maken. Ik vroeg me al enige tijd af wat ze nou met die "pony's" moest. Wel schattig... die "beertjes" maar bij ons (HCA) kon je tenminste op echte paarden rijden! Na de buitenrit was ik ook niet echt overtuigd. Het was wel leuk en relaxed maar niet "tsjakka"!

Van mijn 16de tot 30ste zeer af en toe gereden tijdens de vakanties, maar dan op "gewone paarden". Het kriebelde wel geregeld maar had er door school, kids en werk eigenlijk gewoon geen tijd/fut voor.

Tja... 30... en toen kwam ik er achter dat ik "alleen" nog "moeder" was, en de werkster en werknemer.... en dat er géén Wieke tijd meer was. Dus richting de manege om de schade in te halen. In no time een lease paard en een ongeluk verder (Rodeo...). Ik zat behoorlijk met mezelf in de knoop... want kon duidelijk niet goed genoeg rijden.... Marjo van Frá Skjalaritara zag me iedere dag (zij heeft de stoeterij op dezelfde stal als waar KWPN'er Mullino (haha... betekent Molen....) in pension stond/staat) medderen met de draak (ondanks blessures moet het paard wel beweging... ) en ze had al verschillende keren geroepen "mens, koop toch een IJslander".... Ik vond ze nogal klein... en harig. Wel ontzettend schattig... maar zag het toch niet zo (wel alle dagen bij de veulies kijken en even knuffelen... met de haarballen... Er was er één van de grotere paarden die steeds opvallend mijn aandacht opeiste door me weg te duwen bij de rest... en mij voor haarzelf te claimen.. Heel aaibaar...). Dus om me te overtuigen rukte Marjo Dama uit de wei... zadeltje er op en Wiekkie op het pad heen en weer tölten. Wat een fantastisch paard! Het voelde geweldig! En helemaal niet klein of laag bij de grond. En wat een beweging en een power! Man wat voelde ik me happy... Een officiële TJSAKKA!!!! Maar dacht dat ik toch weer tegen problemen aan zou gaan lopen als ik een eigen paard zou kopen. Want was in de tussentijd niet beter gaan rijden toch? Dus maar weer naar les.... Dit maal privé les en weer een leasepaard en jawel... weer een ongeluk (dit keer viel de ruiter en het paard niets te verwijten... we zijn gewoon uitgegleden... en ik ben met mijn harses met cappie.... op de grond geknald). Na 4 dagen bij en buiten bewustzijn.... (best ernstig ongelukje dus...) was ik er, tot de grote ontzetting van familie en vrienden, helemaal uit. Het moest een IJslander worden. Ik wilde ook door de bossen en duinen rijden op mijn gemakkie. Het leven is te kort en je moet doen wat je echt wilt en genieten!!! (Arme arme Hans.... ). Het kan immers zo over zijn!

De eerste IJslander kwam een paar maanden later bij toeval aanwaaien. Een lieve Isabel ruin die een baasje nodig had aan de kust... Was dat nou niet toevallig? Een half jaar later kocht ik de merrie die me tijdens mijn bezoekjes aan de Frá Skjalaritara wei voor zichzelf opeiste en heb ik haar zelf ingereden... (mijn grote liefde Sída, zie IJsClub voor foto's!l).

Inmiddels zijn we 6 jaar verder en hebben we 5 IJslanders (IJslanderitis?), waarvan 2 uit eigen fok, rijd ik met regelmaat IJslanders in en geniet met volle teugen! Leven kan raar lopen als het éénmaal op gang is...

Een IJslander komt nooit alleen is een spreekwoord wat je wel eens hoort.... Nee, ze komen zeker niet alleen, ze nemen ook nog eens heel veel leuke mensen mee! Mijn vrienden/kennissenkring is heel veel groter geworden sinds ik "De IJslander" ken! IJslanders zijn geweldig!

Vlak na de aankoop van mijn eerste Ijslander kwam ik Monique weer tegen. Zij is al die jaren gewoon "doorgegaan" en heeft haar eerste eigen IJ
zo 10-06-07 12:29 
by MARJA (gydjulind AT planet PUNT nl)
 Hee Wieke, waar blijft het vervolg ???
zo 10-06-07 13:04 
by WILLEMIEN
 Wieke schreef: "Maar dacht dat ik toch weer tegen problemen aan zou gaan lopen als ik een eigen paard zou kopen. Want was in de tussentijd niet beter gaan rijden toch? Dus maar weer naar les.... Dit maal privé les en weer een leasepaard en jawel..."

Die fout heb ik ook gemaakt. Steeds denken: ik moet les nemen vóór ik aan een eigen IJslander begin en omdat er geen IJslanders in de omgeving zijn, ging ook ik lessen in een gewone manege op grote paarden .... en wat heb ik er in zo'n vijftien jaar tijd geleerd: NIETS! Ach, ik kon stappen, draven, galopperen, een beetje sturen en halthouden. Oké, ik had een redelijke zit. Maar toen ik Hvatur kocht, bleek ik niets te weten over verzorging, hoeven, zadels, bitten, voeding, omgang met paarden en heb ik in korte tijd zoveel bijgeleerd! En wat rijden betreft: toen ik met Hvatur begon te lessen (wekelijks les), heb ik alles af moeten leren wat ik op de grote paarden heb geleerd en alles opnieuw moeten opbouwen, steentje voor steentje. Het is de moeite waard en ik ben er blij mee, maar heb weleens spijt dat ik niet eerder de stap naar een eigen IJslander heb gezet. Ik ben tenslotte niet de jongste meer en heb geen tijd van leven om het echt nog onder de knie te krijgen.
Maar ja, als ik het eerder had gedaan, had ik Hvatur niet gekocht.. en hij is wel heel bijzonder!

Willemien
zo 10-06-07 18:46 
by TJALLIE (tjalopstal AT hotmail PUNT com)
 Ik rijd ook al vanaf mijn 6e bij de IJslanderstal hier in de buurt. Heb tussendoor wel andere paarden geprobeerd, maar heb dit nooit doorgezet, omdat ik het rijden op IJslanders gewoon 100x leuker vind. Daarbij ben ik ook nog eens ontzettend veel gaan houden van één van de lespaarden daar en ik zou hem voor geen goud willen missen.

Groetjes, Marieke
zo 10-06-07 19:22 
by GEEPEE (gerbrigp AT home PUNT nl)
 Altijd dol op paarden en pony's geweest, rond m'n 19e serieus begonnen met lessen (daarvoor altijd op pony's in weilanden gecrosst). Toen op een Friezen fokkerij gaan rijden, veel geleerd van de ca. 30 paarden die daar stonden. Per toeval liep ik eens met de hond van m'n schoonouders in het bos, ontmoette daar een meneer op een IJslander. De hond ging zo te keer (had nog nooit een paard gezien) dat de meneer en ik aan de praat raakten. Ik zei tegen hem dat hij vast een leukere middag had dan ik (fijn op de IJslander, ik met een 'ongeleid projectiel' aan een riem....). Toevallig zocht hij een bijrijder (er bleken twee IJslanders te zijn). Dus afwisselend reed ik met de meneer (Hans) en zijn vrouw (Annelies). Helaas verkochten zij hun merrie, en deelden Annelies en ik daarna Fagur. Maar het kriebelde toch en dus kwam er een IJslander: Hrisla! Zelfs mijn vriend (eigenlijk bang voor paarden) is om en vindt het super.
Het is fantastisch: het lieve, sterke karakter en de looplust van deze paarden!
En onze Hrisla is wel een lot uit de loterij (maar misschien ben ik niet meer objectief).

Groetjes, Gerbrig
zo 10-06-07 19:51 
by WIEKKIE
 Hahahahahaha.... ik heb gewoon op reactie toevoegen gedrukt.... irritant dat ie niet meldt: uw reactie is te lang.... hihi...

Vervolg:

Vlak na de aankoop van mijn eerste Ijslander kwam ik Monique weer tegen. Zij is al die jaren gewoon "doorgegaan" en heeft haar eerste eigen IJslander gekocht rond de tijd dat ik er even mee gestopt was. Zeg nou eerlijk... Monique is toch heel wat slimmer geweest. Ik heb nog heel wat jaren plezier (en ervaringen opdoen!) in te halen!

En nog steeds lang van stof he?

Monique en Marjo... thanx! (Ook fijn dat ik bij jullie aan kan kloppen wanneer mijn "ervaring" te kort schiet!).

@ Willemien; Dat had ik ook! Heel veel rijervaring, maar geen "paardenhouderij" ervaring! En met een eigen paard gaat één en ander heel snel. Enorm veel geleerd in korte tijd! En gelukkig leer ik iedere dag nog bij!

Groetjes, Wieke
di 12-06-07 17:36 
by VOSS
 Ja Marja (nog even OT),
eerst 18 jaar in Maastricht en nu sinds februari in Bruisterbosch ( tussen Margraten en Sint Geertruid). Helemaal prachtig rijden hier! Misschien iets om te organiseren?

Imke
di 12-06-07 21:29 
by GROETJE
 Dat was toen ik 7 was en bij mijn tante in Heiloo mocht logeren. De enige keer dat kon in de zomervakantie was toen daar iedereen op ponykamp ging bij Gladur, van mevrouw Zaadnoordijk. Ik twee weken priveles gehad in een bak en toen de bossen en duinen in. Je snapt het al,. voor de leiding geen succes. Op de eerste pony (hws door de late aanmelding Gladur zelf) moest ik iedere keer door de eerste rijder gestopt worden. Met een wat makkere (Rhollur) ging het beter. Wat een fantastische pony's. Je mocht met zijn tweeën voor zorgen en reed of heen of terug (de ander ging ondertussen in de huifkar). Of we getölt hebben ik zou het niet weten, maar wat een gave beesten vond ik dat. De vier jaar erna weer terug geweest (ondertussen in een binnenmanege op vanalles en nog wat gereden). Toen gestopt, want het was kiezen of centjes verdienen op zaterdag of uitgeven.
Tja het virus is blijven sluimeren. Toen we 6 jaar geleden buiten het dorp gingen wonen via Gaedingi opstapcursus een jaar bij Saar en Annefloor in mijn woonplaats de kans gekregen om mee te rijden en te zorgen en te zien welke ijslander het leukst was. Daar liep ik tegen Pila aan, die toen nog beleerd moest worden. Met hulp van Saar en Annefloor is dit toen gebeurd en nog steeds heb ik aan haar een ijslander waar ik iedere keer met plezier op rijd. Al gauw kwam de oude Uts erbij (toen 19). Ze staan aan huis en ik geniet er iedere dag van. Ik zou niet anders willen! Gladur bestaat niet meer, maar zijn er nog meer oud Gladur mensen?????? Groeten van Bregje
wo 13-06-07 11:42 
by ANNE S
 Ik denk zeker dat er veel mensen bij GLadur besmet zijn geraakt. Het is een naam die je nog heel veel hoort als er (jeugd)herrinneringen worden opgehaald.
Zijn er meer IJslanderbedrijven die het virus hebben doorgegeven of aangewakkerd? En hebben jullie daar verhalen over?

Anne S
wo 13-06-07 14:09 
by MARIOND (mariondekker AT hotmail PUNT com)
 Hoi Anne,
Ik heb al vanaf kleins af aan heel graag een pony gewild. Maar mijn moeder was bang voor paarden. Ik mocht niet op les, laat staan een eigen pony. Ook veel te duur en geen plek in de stad. En veel te gevaarlijk. Met mijn verdiende centjes van een krantenwijk huurde ik vaak in het weekend een pony bij een boer in de buurt waar ik lekker mee het bos in ging rijden. Ik heb op de dierenverzorgingsschool in Barneveld gezeten, waar we ook paardenles en paardrijles kregen. Ik had les met een groepje ijslanders die overigens niet tölten. En ook niet vooruit te branden waren in de lesbak. Maar ik vond ze wel leuk.
Later op verschillende maneges gelest. In Muiden, Amersfoort, Zwolle (2) en in Wijhe. Jaren later, voor ik een pony wou gaan kopen, ik dacht zelf aan een haflinger, heb ik een paardencursus gevolgd "How to by happy with a horse" in Epe. Was een heel leerzame cursus waaruit je uit verschillende modules kon kiezen. Daar ontmoette ik Marion Potgieter. Zij raadde mij een haflinger af en nodigde ons uit om eens bij haar te rijden op haar ijslanders. Dat hebben we gedaan, en de klik was er ook meteen. Leuke paarden zelfs mijn man die niets met paarden heeft vond ze wel leuk. Niet lang daarna heb ik mijn ijslander gekocht bij Hedar. Ik heb haar nu inmiddels 13 jaar, Sunna is nu 20, en nog steeds is ze even looplustig. Inmiddels heb ik er een nieuwe merrie bij. Leuk stel. Ik geniet ieder moment van ze.
Groetjes, Marion
wo 13-06-07 22:25 by STJARNA (j PUNT doesburg AT tiscali PUNT nl)
 1995 werd bij mij MS gekonstateerd. Een vriendin rade me aan om paard te gaan rijden dat zou erg goed zijn.Ik mee met mijn jongste dochter die al reed en me aangemeld op de manege(grote paarden).Kon alleen priveles krijgen want moest met van alles geholpen worden.Paardrijden was inderdaad erg goed voor mijn benen, ik liep veel beter na een half uur les. Mijn man ging vaak mee om te helpen en is ook gaan lessen samen met mij. Na een paar jaar werd mijn ms erger en vond ik de bewegingen van die grote paarden toch wel heel groot en beengeven wilde niet goed meer en ze werden in mijn beleving steeds groter.
Ook is 3 maal per week priveles best duur. Wat nu? En toen zag ik een advertentietje van punktur dat ze een week lang ritten op ijslanders aan zee organiseerden in Groet. Wij ons opgegeven en tjakka we waren verkocht. Wat gaaf die tolt .Om kort te gaan , binnen een half jaar hadden we een ijslander, Brimir, en wij dachten dat we daar wel samen mee konden doen, je raad het al binnen een half jaar nummer twee, stjarna, een paard dat met mij mee zou groeien ,ik steeds slechter zij steeds rustiger, maar rijden doe ik nog steeds.
Sinds vorig jaar is stjarna dood en heb ik gelukkig een prima opvolgster gevonden. Het rijden word moeizamer en niet meer zo lang ,maar als ik op mijn luiestoel op pootjes door het bos tolt valt elke spanning van me af en geniet ik alleenmaar
Janine
wo 13-06-07 23:02 
by M.A.
 Bregje, Leuk dat je bij Gladur reed, misschien herken je wat paarden uit mijn verhaal. Mijn '2e moeder' (misschien schrijft ze zelf nog iets hier op het forum Willemijntje??) heeft daar ook het ijslandervirus opgelopen. Voor mij begon het pas toen Gladur eigenlijk stopte met bestaan en de paarden verkocht werden. Er werden 2 merries gekocht van meneer en mevr. Zaadnoordijk, Elding fra Kintail en Freya. Ik was 14 jaar volgens mij en heb daar op een aantal paarden gereden, waaronder op een muisgrijs dingetje, Mosi genaamd, en op een kruising ijslander/haflinger? Die laatste was echt een veel te heftig ding, zelfs in de bak al ging ik veel te hard in de ronde.. geen optie dus.. Freya, ook een hele pittige merrie, van meneer Zaadnoordijk zelf geweest, en Elding zijn het geworden. Ik heb een aantal jaar op Freya gereden, een heerlijk paard. Ik had alleen wat ervaring met manegepaarden, maar Freya, die niet eens tolte (waarschijnlijk nooit geleerd?) was het einde! Ze heeft nu een zeer respectabele leeftijd en geniet van haar oude dag, maarr... toen ik 18 jaar was en een zoon van haar hier op IH te koop stond heb ik mijn kans gegrepen! Ik rijd nu al 5,5 jaar op haar zoon Mori van Rinnegom rond. Een geweldig paard, die zeer veel looplust heeft zoals volgens mij alle Hortur-nakomelingen. Hier heb ik pas echt op leren rijden en elke dag rijden met hem is weer een nieuwe uitdaging. Ik ben blij dat ik ze heb leren kennen, die ferrari's onder de paarden!


Marije
do 14-06-07 13:20 
by GROETJE
 Wat leuk Marije! De Freya die ik me kan herinneren was volgens mij bont en daar deden we tijdens de kampen voltige op. Zou dat jouw Freya zijn? Verder heb ik nog een jaar op Gletta gereden en ik kan me de naam Iskander (was een schimmel herinneren). En Krommie (?), die toen een meisje met 1 oog in de brandnetels gooide. Verder volgens mij Tritil (?). Ik had er graag nog eens gaan kijken, jammer dat het er niet meer is. Bregje
do 14-06-07 19:27 
by WIEKKIE
 Voor de Gladur ruiters.... Sandor (schimmel ruintje met barbie haar, kruising Welsh? x IJslander) leeft ook nog steeds en staat sinds kort aan het begin van de Hoeverweg (Alkmaar/Egmond aan de Hoef!)!

Groetjes, Wieke
vr 15-06-07 11:31 
by ESTHER08 (esthervandenherik1 AT gmail PUNT com)
 Ook hier is de liefde voor IJslanders begonnen bij manege Gladur!! Ik was toen 8 jaar en heb daar heel wat jaren gereden. Maar helaas kreeg ik van ouders lief geen eigen IJslander of watvoor paard dan ook.

Ik heb toen een aantal verzorgpony's gehad en dat ik op mij zelf ging wonen, mijn eerste pony gekocht. Geen IJslander, geen centjes voor. Vanaf toen de tijd heb ik in de "gewone paarden" gezeten. Tussendoor wel 2 ijslanders van iemand anders in Bergen gereden. Bersi en Bjorri. Wat heb ik van hun genoten!! Maar nog steeds geen geld voor ijslanders.....

Een aantal jaren verder.... Ik had een draver en dat ging niet zo lekker met mij. Kwam iedere keer kapot van haar af. En niet veel later na wat lichamelijke mankementen kwam de diagonose dat ik MS heb. En kon dus niet meer op mijn draver rijden. Maar helemaal stoppen met paarden wilde ik ook niet.

Gaan rondneuzen op internet en ook hier en daar kwam mijn eerste IJslander tegen. En zo is het begonnen.... aantal is wat verder uitgebreid. Tja het is een verslaving, maar een hele leuke verslaving!!! En goed te combineren met mijn MS.

Groetjes Es
ma 18-06-07 20:12 
by M.A.
 Hoi Groetje,

Nee, Freya is zwart/bruin <img>www.icelandic-horses.com/ijs/gifs/176.jpg</img>

gr,

Marije
vr 27-07-07 23:38 
by ANNE S
 Wat ik vergeten ben aan te halen, is dat Jaqueline die hier reageerde, het over Mána heeft....... en dat is de moeder van mijn Visna! Toen ik een aantal jaren geleden Joris van Grinsven sprak op de Punt bij Anne en Elselien, herinnerde hij zich Mána ook nog..
Verbazingwekkend hoe IJslandermensen vaak nog precies weten wie, welk, waar en wat voor paardje er in hun leven voorbij is gekomen, als is het maar voor een dekking.
Anne S
vr 19-10-07 15:45 
by FOZZY
 ik zit zins mijn 3 jaar te paard.
en ijslanders zijn er vroeg bij gekomen.
een jonger uit mijn klas op de lagere school had er een en vertelde daar veel over.
toenik 10 jaar was op een pony kamp dat jammergenoeg maar een paar jaar bestaan heeft en allen ijslanders had.
ik reddaar op en helemooie zwarte hengst hihi dat vergeet ik nooit meer en doe paardjes zijn altijd in mijn achterhoofd gebleven.zo van ooit.
na mijn grootte paarden tijd wilde ik wat anders en wat hihi nou je raat het al een eigen ijs en natuurlijk volgde er alsnel nog een wand 1 is zo trist.
ben nu geheel besmet en wil nooit meer wat anders.zelfs niet na enkele tegenslagen.
di 23-10-07 19:11 
by PIPI (alice PUNT bouma AT hetnet PUNT nl)
 Ik ben ook bij Gladur begonnen, toen ik 8 was (toen mocht je pas op les) De eerste les op Hetja. Geweldig, wat was dat leuk. Marjolein Strikkers was er toen stalmeisje en Maaike Bruggrafer had een eigen paard Floki (bruin-wit, niet zo groot) En zij en Wendela (ook met eigen paard Nasi) gingen dan tolt oefenen op de Groeneweg.
Na jaren sparen had ik een bedrag om een eigen ijslander te kopen, en dat was mijn droompaard Sunna, een merrie van 3 (?) jaar, vos bruin van de familie Zaadnoordijk. Dat was in 1978. Maar terwijl ik mijn agenda vol schreef met "sunna"en hartjes, besloot mijn vader anders en had als verassing op een dag opeens een new forrest pony van 8 jr gekocht. Dat was wel even raar, ik moest blij zijn tenslotte, dat ik eindelijk een eigen paardje had, anders was ik wel heel ondankbaar tenslotte, maar het was helemaal niet mijn droompaardje. Toen was ik ook van de ene op de andere dag helemaal uit het ijslander wereldje van de Groeneweg. Ik kwam ze nog wel eens tegen in het bos, of op het strand, al die ijslanders, maar ik hoorde er niet meer bij, op een "vreemd"paard. (Wel een geweldig lieve, snelle, betrouwbare pony waar ik jaren lang plezeir van heb gehad hoor)
Pas op mijn 38ste heb ik uiteindelijk een ijslander gekocht! (Kan je na gaan.) En nu pas een beetje aan het "terug komen" bij de ijslander familie.
Ik ben wel heel benieuwd of iemand iets over de Sunna uit 1978 weet, die is toen wel verkocht aan een meisje,
wo 24-10-07 06:52 
by DEMS75 (manonhorsthuis AT hotmail PUNT com)
 Er staat een Sunna van een jaar of 28/29 bij ons op stal van haar oude dag te genieten. Een Vosmerrie met veul manen. Ik weet niet of ze bij de fam. Zaadnoorddijk vandaan komt eerlijk gezegd...
wo 24-10-07 08:39 
by MARIOND (mariondekker AT hotmail PUNT com)
 Hoi Pipi,

Had jij niet een poosje geleden een Auk(?) te koop? Het was een schimmelmerrie die je eventueel wel wilde ruilen. Ik heb het toendertijd nog overwogen maar uiteindelijk niet gedaan. Ik ben nu wel nieuwsschierig of je geslaagd bent.

Groetjes, Marion
vr 16-04-10 23:34 by JUUDJE (judreb AT hetnet PUNT nl)
 Hallo allemaal,
Wat ontzettend fijn dat ik deze website gevonden heb! Ik lees hier heel veel over Manege Gladur aan de Groeneweg in Alkmaar!
Ik heb hier zoveel leuke herinneringen aan van ongeveer 1970 t/m 1980.....ik was 7 jaar toen ik mocht gaan rijden....wat een feest toen! De eerste paar lessen gewoon stappen, de eerste les was op Frekja, vergeet ik nooit meer.
Ik woonde maar een paar honderd meter van de manege vandaan en kwam elke dag bijna wel om te helpen met van alles en nog wat! Omdat ik ook bijna geen buurtkinderen had vond ik ze daar wel en heb ik ook veel vriendinnetjes gekregen.
Een keer mocht ik mee op Sindri naar Bergen nh Sinterklaas inhalen, daar zat ik dan op dat kleine ''paardje'' Sindri tussen de grote meiden in met een rood t-shirtje aan met de tekst erop: Ijslands Ponycentrum Gladur...ik bleef klein en heb nog lang van het gehobbel van Sindri mogen genieten hihi! Ben nu nog niet groot 1.55. Ik ken nog wel meer paardennamen hoor van toen: Frekja, Trithil, Krummie, Hrollur, Amadur, Hetja, Freya, Presto (Haflinger) Iskander (ook vaak op gereden, sta er nog mee op de film van mijn ouders) Goldi, Kopur, Stjarni, Bjarmi, Florri, Blokk, Gjosta, Rakkur, Gladur, Sunna, Surla, Boudewijn (geen Ijslander) Lisa, Thor, Gletta, Hrafna....jeetje zijn er nog anderen die nog wat namen weten van toen??? Las ergens dat het alweer 13 jaar geleden is dat de manege opgeheven werd, ik las het gelukkig nog in de krant en heb het uitgeknipt, moet het dus nog ergens hebben......met dank aan de familie Zaadnoordijk, denk dat vele anderen ook een heerlijke jeugd bij ze gehad hebben!
Nu ben ik zelf al jaren moeder, heb twee dochters van nu 19 en 15 jaar oud en heb mijn tweede partner.
Jaren geleden mocht ik weer eens via mijn werk bij de gemeente Alkmaar toen, een keer gratis een buitenrit weer maken op een ''gewoon'' paard bij manege Groot in Egmond aan de Hoef....ik was natuurlijk al vergevorderd en ben het nooit meer verleerd.....maar....had jaren niet meer gereden dus, kon dus de volgende dag mijn bed niet meer uit van de spierpijn....haha, maar zo zie je maar weer, verleren doe je het nooit meer, net als zwemmen......dag allemaal, misschien gaat er bij jullie een lichtje branden, dat een van jullie mij ook nog kent??
Ben benieuwd hoor! Groetjes Judith
Reageren:
Je kunt nu niet reageren. Reageren kan alleen indien je bent aangemeld.
...............................................................................................................
© 2014 - WWW.ICELANDIC-HORSES.COM - WWW.TOLT.NL - Contact - Terms and Conditions
Fri, 24 Oct 2014 16:29:20 +0200